Masasamang Tao sa Malate
Yes… may mga masasamang tao sa Malate na dapat managot sa mga actions nila.
Eto ang kwento niyan:
Yesterday after a movie marathon in CCP for CineMalaya, Andoy Ranay, a television director friend, and I decided to cap the night with a few drinks in Penguin.
Penguin is a bar near
Remedios Circle
na since college (early 90’s) pinupuntahan na namin after rehearsals, performance or just watching a play in the
Manila
area. Familiar ang karamihang theater people sa bar na ito. Dito naming pinagkukwentuhan ang mga napanood namin bago kami magsipag uwian. Ito rin ang usual meeting place naming bago magsimula ang gabi ng gimik. As a matter of fact, a writer friend, even wrote a Palanca award-winning play about the nights we spent in this bar ( Last Order Sa Penguin by Chris Martinez.)
Last night, Friday, July 27, we saw a few friends there. Ang iba galing din sa CineMalaya. Isa doon ang assistant director ni Andoy na si Raymond.
There was a band who was supposed to play that night kaya sa labas lang kami umupo. When the band started to play at medyo naingayan si Raymond, nag aya sya na lumipat kami ng bar. We transferred to Orosa and had another round of drinks in Sonata. During that time, nawawala wala si Raymond dahil nagba-bar hopping siya at kami lang ni Andoy ang naiiwan habang kinukwento nya sa akin ang pelikula about human rights na gusto niyang gawin.
When it was time to go, Raymond asked kung puede lang kaming dumaan dun sa bar na pinanggalinggan niya.
Since it has been a long time since napunta ako in that area of Malate, ( Last year when I had a meeting with Peter Serrano at Sonata tsaka two years ago, nung nag shooting kami ng ‘All About Love’. Talent, as in extra pa lang nun si Matt Evans. Ganun na katagal.) pumayag na din kami ni Andoy.
Para
din nga makita ko ang bagong itsura ng Orosa.
We ended up in a bar at the corner of Orosa and
Nakpil St.
( Nung mga bata pa kami, something like Caravana ang pangalan nun, nung nag shoot ako sa area na yon two years ago, Red Banana yata yong nandun.) Ngayon, ‘O’ na ang pangalan ng bar sa puestong yon.
As we entered the bar, medyo crowded siya at madilim. Coming from several short films and a couple of feature films in Cinemalaya. Pagod na ang mata ko at tenga. Ayoko namang mag mukhang kill joy kay Raymond, nag aya na lang ako na sumandal sa isang wall about 2 meters away from the entrance.
In my 10 first minutes at the bar, maliban kay Andoy at Raymond, dalawang tao lang ang kinausap ko, yong isang mama sa bar who reminded me that we got introduced by Judy Ann sometime ago dahil connected sya sa marketing department ng isang endorsement ni Judai, at yong waiter na pinag orderan ko ng beer.
I just concentrated on my, supposedly, last beer for the night at manakanaka ding akong bumabato ng biro kay Andoy at Raymond bilang kung gaano ako katanda at hindi na ako maka-relate sa crowd dahil madami talagang tao at may mga nagsasayaw pa sa ledge na, later on, I learned na ‘go-go boys’ pala ang tawag sa ganun. ( Ang go-go boys ay mga lalaki na akala mo customers lang ng bar pero sumasayaw sila sa ledge, take off their shirt and they get paid for it.) Ang napansin ko lang, dalawa ang ledge, ang isa may harap ko is about three meters away from us, at ang isa sa left side ko ay siguro about 5 to 10 meters away.
Dahil din talagang nagkakabunguan ang mga tao, I tried to glue myself to the wall with my beer. At dahil nasa gitna ako ni Raymond at Andoy, manaka-naka ko na rin lang silang kinakalabit pag gusto kong mag punchline.
It was about our 15th minute inside that bar and almost done with my beer, someone came up to me na may binubulong. Dahil sa ingay wala akong naririnig pero I just thought na baka kinukuha nya ang order ko, I just pointed to Anday and Raymond as if saying na, wala na akong order, check mo na lang ang mga kasama ko kung meron pa sila.
Parang hindi ako naintindihan din nung guy kaya hinila ko uli sya and amidst the loud noise, I tried to make him understand what I was trying to tell him. Then he left.
In less than a minute, bigla na lang akong nakaramdam na may pumukpok sa ulo ko ng bote.
Seeing only flashes of light, naramdaman ko na lang na may commotion na at hinihila ako ni Andoy palabas habang hawak ko ang ulo ko.
We were already outside the bar when I gained consciousness, umorder na lang uli ako ng beer sa waiter na nasa tapat ko para magmukhang in control ang situation at hindi ko maramdaman ang hilo at ang dugong dumadaloy sa ulo ko and started to make a few calls to some friends who might be able to help me in the situation. Isa sa tinawagan ko, dahil bestfriend ko siya, si Judy Ann Santos.
After the calls, I learned from the people na nakapalibot sa akin na ang pumalo sa akin ay isang waiter na minsan ay go-go boys din and I also realized na parang walang tumutulong sa amin from the management of the bar. Pinatawag ko ngayon ang manager ng bar. A girl came up to me, said a few things na hindi ko din naintindihan dahil hilo pa ako, then left again and headed to a table at the Nakpil side of the establishment. I shouted at her and asked her to attend to me dahil nga obligasyon niyang ayusin ang situation. I saw her talking to a few people at pagbalik niya uli sa akin, may accusations na siya na nanggugulo daw ako sa loob at nanghihipo. Yes, yon talaga ang ginamit nilang term… ‘nanghihipo’.
Naabutan kong Penguin, The Library, at Blue Café pa lang ang gimikan sa Malate. Rows of apartments pa lang ang kinakalagyan ng O Bar. It was my most naughty years, at nasa Malate ako every weekend, wala ni isa man puedeng magsabi na gumawa ako ng kahalayan doon. And all my friends from Dulaang UP na mga kasama ko all those years can attest to that.
To continue with the incident, may mga dumating na pulis sa scene who were trying to arrest us dahil nanggugulo daw kami. Rumesponde sila to call a from a certain Christine na manager ng bar.
Buti na lang at that point pala, Andoy was already talking to Vice-Mayor Isko Moreno sa cellphone. Andoy had to give his phone to the police para makausap nila si Isko just to assure them na kilala niya kami at malabong kami ang pagmulan ng gulo.
At this point pala, nandun na din ang owner ng bar at alam na din nila that we have been trying to contact some people kaya nag namedrop na rin siya na kilala niya si Ces Drilon.
Pinapasok din kami uli ng pulis pero wala na dun sa loob ang suspect, nung nakita ko may may bukas na pinto sa likod at malamang napatakas na nila, bumalik na lang ako uli sa labas.
Then dumating si Judai, siya naman ang hinarap ng owner at sinabihang, “Akala ko press ang darating, ikaw lang pala. Hindi ako nasa-starstruck sa ‘yo”
Then Judai answered, “Hindi ako nandito para i-starstruck ka, nandito ako dahil bestfriend ko ang napalo, duguan siya at kailangan ko siyang saklolohan.”
Then Judai started asking for the identity of the suspect pero wala silang maibigay dahil wala daw silang files ng personal information ng pumukpok sa akin dahil contractual lang daw siya.
Sinabi ni Judai na, “Bar owner din ako, I keep personal records of all my staff, kahit tatlong araw lang sila magtatrabaho sa akin.”
Tapos humirit daw ang lalaki ng, “Mabuti na rin na dumating ka, this will mean good business for me.”
After that, nag aya na si Judai pumunta ng hospital dahil nagpuno na siya sa kabastusan ng mamang kausap niya.
Dahil sa lakas ng palo sa ulo ko, wala akong naramdaman at that time, nakikita ko lang ang madaming tao na gumagalaw sa harapan ko at ang mga ingay.
Today, I learned na nangyari na rin pala ang similar situation sa bar na yon last month. Kinampihan din ng owner ang staff niya na nangbugbog na customer. Hindi namin ngayon alam kung ang taong ito was able to press charges or umalis na lang siya para makatakas sa fabricated humiliation na ginawa ng owners.
Ito ang dahilan ko why I’m writing this letter. It is not the first time na may nabalitaan tayo na may napokpok ng bote sa isang bar, may kasalanan man o wala. Pero this is the first time na naka-encounter ako ng ganun ka iresponsableng bar owners. Nagkaroon din ako ng bar sa Esquinita dati and I was in control sa lahat ng gusot sa bar ko.
Ano ang nasa isip ng bar owners na ito when they tried to fabricate stories and humiliated me infront of the Friday night Malate crowd? Maglalakad lang ako na bahag ang buntot papunta sa dilim?
Kung kaya nilang bastusin ang isang Judy Ann Santos na isa sa pinakarespetadong batang artista, ano na lang ang puede nilang gawin sa mga ordinaryong mamamayan lang?
What happened inside O Bar at
3:30 A.M
of July 28 was just physical injury. Madaling mmaghilom ang sugat. Pero nakakatakot na kahit nasa loob ka ng isang establishment, possible palang ang mga staff na nandun dapat to serve you ang mananakit din sa iyo.
Pero mas nakakatakot ang nangyari sa labas ng O Bar, may mga tao na hindi nila alam ang mga obligasyon nila sa business at sa customers nila. Kung dati nakakatakot maglakad sa isang madilim na kalye, mas nakakatakot palang pumunta sa loob ng isang establishment na supposedly ay may mga permits to operate yet ang mga taong nagpapatakbo nito ay walang alam sa ginagawa nila.
Being the president of Lyrics and Sheets Foundation, I also have my own advocacies. Hindi kasama dito ang pangangalaga sa welfare ng mga gumigimik sa Malate. Pero alam kong pag hinayaan kong wala akong gawin sa nangyaring ito, maraming kaibigan ko na naniniwala na inosente at naapi ako ang madi-disappoint.
At pag nabalitaan ko na nangyari pa ito uli sa isa pang tao who have lesser connections than I have, madi-disappoint din ako sa sarili ko at manghihinayang na noong panahon na minsang nagkaroon ako ng pakakataong magsalita at maiparinig ang aking kwento ay itinikom ko ang aking bibig.
Dante Nico Garcia
(Pakipasa na lang sa mga mahal mo sa buhay na sa tingin mo ay posibleng maging biktima ng ganitong sitwasyon katulad ko.)
