The Secret. God. Mac. Me. And God.
/THE SECRET/
When was the last time you uttered a silent prayer…
Or ni hindi mo pa nga pinagdasal…
Basta naisip mo lang…?
Tapos nangyari ang gusto ng utak mo…
O mas maganda pa sa naiisip mo…
Ang tawag diyan ng mga taong fanatic ng ‘The Secret’,
Pagbato daw sa ‘universe’…
Nakikinig din ako ng ‘The Secret’…
Audiobook kasi ang akin… download ni Chechel Joson sa iPod ko…
Pero tulad ng napag agree-han namin ni Sharon Cuneta sa isang pag-uusap…
Ang paggamit sa librong ito ng ‘universe’ bilang tagapagdinig ng mga hiling ng puso natin ay para maging universal at non-sectarian lang ang concept…
/GOD/
Kung naniniwala ka naman sa Diyos…
At Kristiano ka…
Try mo i-replace ang bawat banggit sa The Secret ng ‘universe’ ng God o Jesus Christ…
Mas maa-appreciate mo ang libro…
I did that…
At na-appreciate ko ito ng bongga…
Ng bonggang bongga!
/MAC/
Plano kong magsulat ng susunod kong pelikula habang nasa Europe ako…
Kaso bago ako umalis nasira ang battery ng laptop ko…
Hindi na siya nagcha-charge…
Dapat nakasaksak the whole time…
Wala tuloy ang naisulat sa loob ng isang buwan na nandun ako…
Salitan lang kasi kami ng adaptor sa pag charge ng lahat ng gadget pag nasa hotel…
At slightly snobbish ang mga garcon… mahirap makisaksak!
Pagbalik ko sa Pinas…
Pini-pressure na ako ng aking Panoramanila peeps to write…
Pag labas ko daw mula sa Palawan…
Or after dapat after the Paris Cinema trip…
Dapat may gawa na ako…
Sabi ko, ‘penging laptop’…
Spoiled ba ako?
Sabi nila, ‘Ipag pray mo at maghintay ka…’
Gusto ko maliit na…
13” siguro na black…
Ang bigat kasi ni Papadom sa likod…
Ang aking 17” Mac PowerBook G4…
Pero gusto ko malaki ang screen…
Kasi malabo na ang mata ko…
Dini-deny ko lang…
Ayokong magsalamin…
May desktop naman sa kwarto ng parents ko dito sa Puerto Princesa…
Pang chat nila sa mga kapatid ko abroad…
Pero isa ako sa naniniwala sa kasabihang…
‘Once you go Mac… you can’t go back!’
/ME/
Pagdating ko dito sa Palawan gusto ko ng magsulat…
Kaso naiinis ako sa laptop ko na huwag ka lang magalaw…
Namamatay…
Tapos restart ka uli…
Minsan over dinner sabi ng Ate Dolly ko…
May napanalunan daw siyang computer sa isang raffle…
Baka gusto ko daw gamitin muna…
May tindahan kasi sa baba ng bahay namin…
At hilig nun na pirmahan ang lahat ng mga wrappers na may pa-raffle kung wala siyang magawa…
Puede rin…
Pero paano na ang kasabihang…
‘Once you go Mac…’?
Ayoko naming maging taksil sa sumpaan…
/AND GOD./
Bago pala ako umuwi sinasabi na ni Ate sa mga tao ditto sa bahay na mukhang ako lang naman daw ang gagamit ng computer na ‘yon…
Hiya naman akong i-turndown siya…
Kaya sinilip ko na rin ang box sa kwarto niya…
Di niya kasi nilabas hanggat wala ako…
Aba, Mac!!!
Bonggang silver na desktop…
Na may remote control pa ang DVD Player…
Ayun…
Na-assemble agad sa kwarto ko the next day…
Di ko alam ang specs nito…
Wala naman akong alam sa ganun…
Pinicturan ko na lang…
Pero dalawang araw nang nandito sa kwarto ko ang Mac na ito…
Di pa rin ako nakakapagsulat…
Tinititigan ko lang…
At bumabalik balik sa akin ang turo ni Tita Coney Reyes dati…
God daw has four possible answers to every prayer…
Yes.
No.
Wait.
Not that… I have something better!
I got the ‘something better’!
I just replaced the ‘universe’ with ‘Jesus Christ’ in my prayers.
That is ‘The Secret’.
