Ipakilala Mo Naman Ako Kay Bob Ong…
Nasa proseso ako ng pagsusulat ng susunod kong pelikula…
At kasalukuyan akong nagbabasa ng mga Filipino Fiction…
Ang tema kasi ng pelikula ay isang silip sa buhay ng mga Pilipinong ina…
At kung paano nila suportahan ang mga pangarap ng kanilang mga anak…
Naghahanap ako ng mga artikulo na tumatalakay sa mga babae, anak, ina, at Filipina…
May mga nadaanan akong gawa ni Bob Ong na labis na nakaapekto sa akin…
Sa libro niya na “Bakit Baliktad Magbasa Ng Libro Ang Mga Pilipino’…
Na kasalukuyan kong binabasa…
Nabanggit niya ang linyang ito…
“…ANG MGA MAMEMELIKULA AY KAILANGANG GUMAWA NG BASURA PARA
KUMITA. KUNG BAKIT MGA BASURA ANG KUMIKITA AT KUNG BAKIT
GUSTONG-GUSTO ITO NG MGA PILIPINO AY WALANG NAKAKAALAM.”
Bigla akong nagkaroon ng pagnanais na makausap si Bob Ong…
At maitanong sa kanya kong ano ba ang pamantayan upang maituring na ‘basura’ ang isang pelikula…
Dahil kahit gusto ko ng pelikulang kumikita…
Ayokong gumawa ng ‘basura’…
“… ANG MGA KUMIKITANG PELIKULA AY TUNGKOL SA ITLOG,
KANGKONG, GATAS, PINYA AT TALONG.”
Eh, isang joke tungkol sa saging ang inspirasyon ng susunod kong pelikula…
So may posibilidad ngang kumita ito…
Gusto kong itanong kay Bob Ong kung paanong maiiwasang maging basura ang isang pelikulang nakakatawa…
“…LAGING MAY MGA PELIKULANG HINDI MAPAGDESISYUNAN KUNG
BASTOS O MASINING.”
Lalong umigting ang pagnanais ko na makausap ng personal si Bob Ong.
Baka hindi ko pa kayaning gumawa ng pelikulang masining…
Pero matagal na akong nakapagdesisyon…
Ayokong gumawa ng pelikulang bastos!
Kung kilala niyo naman si Bob Ong…
Gusto ko din siyang makilala…
Makahuntahan…
Makabalitaktakan…
Kung papalarin ay mahiram ang ilang linya sa kanyang mga libro…
Nais kong matuto sa kanya…
at si ‘Mrs. Recto’.
